บ้านสุขสันต์ของเป็ดน้อย

สเนปรักลิลี่...แม้เขาจะรักและมั่นใจว่ามันคือความรัก แต่เขาไม่อาจละทิ้งสิ่งที่ตนมีได้

 

ลิลี่รักสเนป...แม้เธอจะรักแต่เธอไม่อาจยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น

 

เจมส์รักลิลี่...แม้รู้ดีว่าความรู้สึกของเขาไม่ได้ลึกล้ำขนาดนั้นและขณะเดียวกัน...

 

เจมส์รักสเนป...แม้ความรู้สึกนั้นจะเบาบางจนสัมผัสแทบไม่ได้

 

ลิลี่รักเจมส์...แม้ส่วนลึกในใจบอกเธอว่าไม่ใช่ แต่เธอก็สัมผัสได้

 

สเนปรักเจมส์...แม้เขาจะมั่นใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกแบบนั้น แต่เขารู้สึกถึงมัน

 

แต่ทุกอย่างพังลงเพียงเพราะทางเดินที่ไม่เหมือนกัน

 

Fan fiction Harry Potter

Title: In My Mind

Author: Icedragon

Category: Drama

Pairing: SS/LE , JP/LE , JP/SS

Rating: PG

Spoilers: The Deathly Hallows

Disclaimer: เรื่องสั้นเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ

Summary: ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่มันเป็น...เสียงกรีดร้องที่ดังสะท้อนอยู่ในใจคืออะไร?

Author notes: ถึงจะบอกว่าJP/SSก็เถอะ แต่โดยส่วนตัวคิดว่ามันค่อนข้างจะเป็นในลักษณะของความรักแบบเพื่อนมากกว่า

Warning: หลุดคาแรคเตอร์ และอาจผิดไปจากเนื้อเรื่องหลักบางส่วนค่ะ

 

...สุขสันต์วันเกิดค่ะ ศาสตราจารย์สเนป....ทั้งๆที่เป็นฟิควันเกิดแท้ๆ....แต่มันกลายเป็นดราม่าไปได้ไงไม่รู้ค่ะTvT) อย่าสาปดิฉันเลยนะคะ

 

 

เรื่องทุกอย่างนั้นเริ่มจากตรงไหนกัน?

 

 

จุดเริ่มต้นมันอยู่ที่ไหน?

 

 

คำถามที่ถามตัวเองซ้ำๆ

 

 

เสียงที่ดังก้องสะท้อนตอบคำถามอยู่ในใจนั้น...

 

 

คือเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด

 

 

เมื่อสเนปกลับเข้ามาก็ไม่เห็นแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ในห้องของเขา เขาไม่คิดว่าคนอย่างพอตเตอร์จะกล้าหนีเขาไปในตอนที่เขาไม่อยู่...เขาเชื่อว่าเด็กหยิ่งจองหองนั่นจะไม่มีวันที่ทำอะไรที่มันเสียศักดิ์ศรีให้เขาหัวเราะเยาะทีหลัง แต่เมื่อไร้ซึ่งเงาของพอตเตอร์แล้ว มันหายไปไหน

 

 

สเนปไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดนานเมื่อสายตาหันไปเจอกับอ่างเพนซิฟที่อยู่บนโต๊ะ

 

 

ความหวาดกลัวที่ไหลท้นท่วมเต็มบ่าที่สั่นสะท้าน

 

 

สเนปแทบจะกระโจนเข้าไปในอ่างเพนซิฟ และไม่ผิดจากที่เขาคาดไว้...ร่างของพอตเตอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานั้นกำลังจ้องมองดูเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเบื้องหน้า

 

 

และร่างของสเนปก็นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น

 

 

เขาไม่อาจลืม...ถ้อยคำที่ตัวเขาในความทรงจำกำลังจะเอ่ยต่อจากนี้ไป ไม่มีทางลืม และคงจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต

 

 

 

บางที...แค่บางทีเท่านั้น

 

 

มีเสียงหนึ่งตะโกนตอบคำถามที่ไร้คำตอบ

 

 

เรื่องทุกอย่าง...มันเริ่มจากคำๆนี้มิใช่หรือ?

 

 

"เลือดสีโคลน!!"

 

 

  เมื่อเอ่ยจบร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ ราวกับปีศาจที่สิงสู่ก่อนหน้าได้ออกจากร่าง ราวกับสติรับรู้กลับมาจากการครอบงำของความโกรธขึ้งและความอับอาย

 

 

ความรู้สึกของถ้อยคำที่ยังติดค้างอยู่ปลายลิ้นและริมฝีปาก ความหยาบคายที่กระแทกลึกลงไปในใจ

 

 

ไม่...ไม่...ไม่...ได้โปรดเถอะ ให้นี่เป็นเพียงความฝัน เป็นเพียงฝันร้าย

 

 

เขาไม่ได้เอ่ยมันออกไปใช่ไหม?

 

 

สเนปเงยหน้ามองลิลี่

 

 

เขายินดีแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแลกกับการย้อนกลับไปในเวลานั้น เขายินดีแลกทุกอย่าง

 

 

เพียงเพื่อลบเลือนสายตาเย็นชาที่เธอใช้ปรายตามองมา

 

 

เพื่อลบถ้อยคำที่เขาพลั้งปากเผลอพูดไป

 

 

หนึ่งวินาทียาวนานไม่ต่างจากหนึ่งชั่วโมง สเนปรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ตาของเขา แต่กลับไร้ซึ่งหยาดน้ำใดๆที่จะหยดลงมา เขาพยายามเค้นหาถ้อยคำในสมองอันว่างเปล่า แต่ก็ไร้ซึ่งถ้อยคำใดๆ นอกจากถ้อยคำโหดร้ายที่ดังก้องกลับไปมา

 

 

เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน

 

 

เลือดสีโคลน

 

 

เขาไม่อาจหาถ้อยคำใดๆเลย

 

 

"เออ ดี"เสียงของลิลี่แทรกผ่านคำร้ายกาจที่ดังก้องในสติ "ฉันจะไม่ยุ่งละคราวหน้า..."

 

 

เขาไม่อาจจับใจความอื่นได้อีกต่อไป

 

 

ฉันจะไม่ยุ่ง ฉันจะไม่ยุ่ง เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน ฉันจะไม่ยุ่ง ฉันจะไม่ยุ่ง เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน ฉันจะไม่ยุ่ง ฉันจะไม่ยุ่ง เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน ฉันจะไม่ยุ่ง ฉันจะไม่ยุ่ง

 

 

ราวกับปีศาจกระซิบเย้ยเยาะในความผิดพลาดของเขา ราวกับเสียงหัวเราะของมารซาตานที่ดังก้องไม่มีที่สิ้นสุด

 

 

ร่างกายของสเนปนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น และดวงตาก็ไร้ซึ่งแววใดๆ ร่างกายของเขาชาไปกับคำพูดของหญิงสาว และไม่อาจทำสิ่งใดได้อีกต่อไป

 

 

เจ็บปวดราวกับอะไรบางอย่างในอกมันแตกร้าว

 

 

ราวกับบางอย่างในอกมันถูกกระชาก

 

 

และร่างกายของเขาก็ไม่รับรู้อะไร ปิดกั้นทุกประสาทสัมผัส เขาพยายามดิ้นรนที่จะหายใจเข้า แต่ก็ร้าวรานเสียจนทรมาน

 

 

เขาไม่อยากหายใจอีกต่อไปแล้ว

 

 

"สนิฟเวลลัส"

 

 

เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน

 

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลิลี่ได้ยินถ้อยคำดูถูกนี้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะออกมาจากปากเซเวอร์รัส ลิลี่กระพริบตาถี่กล้ำกลืนหยาดน้ำที่กำลังจะรินไหล ความเจ็บปวดดิ้นพล่านในอกประดังพร้อมกับความผิดหวัง

 

 

เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังเอื้อนเอ่ยอะไรออกไป ริมฝีปากและลิ้นขยับราวกับปีศาจชักนำ ถ้อยคำที่ตนเป็นคนเอ่ยออกไปนั้น เธอเองก็จับใจความแทบไม่ได้ เมื่อในสมองก็ยังคงกรีดร้องถ้อยคำที่ทำให้เธอแสนจะทรมาน กว่าจะรู้สึกตัว...ถ้อยคำที่โหดร้ายไม่แพ้กันก็ออกจากปากเธอ

 

 

"สนิฟเวลลัส"

 

 

ราวกับสติกลับมาด้วยคำพูดนั้น ลิลี่ตกใจ และเมื่อหันไปมองดูเซเวอร์รัส ก็เห็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่าและใบหน้าซีดเผือด ร่างขาวซีดผอมแห้งในชุดคลุมสีดำที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้นนั้น ดูราวกับจะค่อยๆเลือนลางและจางหายไป...เหมือนร่างนั้นไร้ซึ่งวิญญาณ เหมือนตุ๊กตาที่พังแตกสลาย

 

 

หัวใจราวกับหยุดเต้น

 

 

ลิลี่พยายามควบคุมสติ และบอกกับตัวเองว่าเข้าใจผิดไป

 

 

...เป็นเพราะถ้อยคำของเธอหรือ?

 

 

แต่ในที่สุด...ความโกรธก็เอาชนะเธอ

 

 

สเนปเองก็เรียกเธอว่าเลือดสีโคลน แล้วมันจะผิดตรงไหน ที่เธอจะเรียกเขาว่าสนิฟเวลลัส

 

 

เธอเพียงด่าเขาว่าขี้แย แต่เขาด่าเธอว่าเลือดสกปรก

 

 

เขาจะเจ็บปวดอะไรได้เท่าที่เธอเจ็บปวด!

 

 

และในที่สุด ลิลี่เพียงปล่อยให้ความโกรธครอบงำทุกอนูสติ...

 

 

กลบเสียงกรีดร้องที่ดังก้องลึกลงไปในใจ

 

 

ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยิน

 

 

สเนปไม่ได้เจ็บปวดอะไรทั้งนั้น

 

 

เธอไม่ได้ทำอะไรผิด

 

 

เซเวอร์รัสไม่ได้เจ็บปวดอะไรทั้งนั้น

 

 

ไม่ใช่หรือ?

 

 

แล้วทำไม...ถึงรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างกำลังแตกร้าว

 

 

ลึกลงไปในใจ

 

 

ความรู้สึกบีบคั้นนี่มันคืออะไรกัน?

 

 

ความรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาดังๆนี่มันคืออะไรกัน?

 

 

"ขอโทษเอฟเวนส์ซะ!"เสียงของเจมส์ พอตเตอร์ดังขึ้นเรียกให้ลิลี่หันไปมอง เมื่อเห็นไม้กายสิทธิ์ที่ชี้ไปทางสเนปในใจของเธอก็กรีดร้อง อะไรบางอย่างกรีดร้องบอกเธอ

 

 

"ฉันไม่ต้องการให้เธอบังคับให้เขาขอโทษหรอก"เธอตะโกน ดังก้องไม่แพ้เสียงร้องห้ามในใจของเธอ อย่าแตะต้องเขา อย่าทำร้ายเขา.....อย่า!!! "เธอก็แย่พอๆกับเขานั่นละ"

 

 

อะไรบางอย่างในใจของเธอกำลังร้องไห้

 

 

เธอก็แย่พอๆกับเขานั่นละ

 

 

ถ้อยคำที่ตอกย้ำลึกลงไปในใจของเธอเอง

 

 

"อะไรนะ"เจมส์ร้องเสียงหลง "ฉันไม่เคยเรียกเธอว่า - - เธอก็รู้ว่าอะไรนั่นนะ"

 

 

เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน เลือดสีโคลน

 

 

สนิฟเวลลัส สนิฟเวลลัส สนิฟเวลลัส สนิฟเวลลัส สนิฟเวลลัส

 

 

ปีศาจร้ายกระซิบก้องอยู่ในหูของเธอ

 

 

ถ้อยคำที่เขา...ถ้อยคำที่สเนปเอื้อนเอ่ย

 

 

ถ้อยคำที่เธอเอื้อนเอ่ย

 

 

ลิลี่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าด่าตอบเจมส์ไปว่าอย่างไรบ้าง รู้แค่ว่าตะโกนสุดเสียง เท่าที่เสียงของเธอจะดังออกมา แต่กระนั้นเสียงก็ยังคงแผ่วเบา

 

 

เธออยากร้องไห้ เพราะคำที่เขาพูด หรือเพราะคำที่เธอพูดกันแน่

 

 

เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป

 

 

เลือดสีโคลน สนิฟเวลลัส

 

 

สเนปรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อถูกเวทมนตร์กระชากข้อเท้าขึ้นสูง และร่างของเขาก็พลิกกลับ สเนปไม่เหลือเรี่ยวแรงจะฝืนดึงดันหรือต่อต้านใดๆอีกต่อไป ได้แต่ทิ้งร่างไปตามแรงดึงของพื้นโลก